Start » Columns » Column Nadine Swagerman – Supermodel

Column Nadine Swagerman – Supermodel

Ze stond al een tijdje te kijken, maar iedere keer als ik terugkeek, draaide ze haar hoofd weg. Dit keer niet, dit keer bleef ze onderzoekend staren. Ik voelde me ongemakkelijk, bekeken als een dier in de dierentuin. Ik probeerde haar te intimideren met een kwade blik, zoals sommige dieren dat doen voordat ze overgaan tot een aanval. Dat laatste was ik overigens niet van plan.

‘Ben jij niet dat beroemde supermodel?’ hoorde ik haar plots zeggen.

Mijn kwade blik had geen enkele invloed op haar gehad, sterker nog: ze had plotseling het lef gevonden om hardop te vragen, wat ze zich al vijf minuten lang stond te bedenken.

‘Jawel,’ hoorde ik iemand naast me zeggen. ‘Maar wilt u dat alstublieft niet zo hard door de winkel roepen?’

De vrouw sloeg geschrokken haar hand voor haar mond. Het kassameisje en de overige klanten die in de rij stonden, keken massaal onze kant uit. Mijn vriendin glimlachte beleefd. Op een paar nieuwsgierige blikken na, ging de rest van de tijd dat we in de rij stonden, vrij rustig voorbij. Totdat de vrouw die mijn vriendin voor supermodel aanzag, bij onze kassa bleef wachten tot wij afgerekend hadden.

‘Ik dacht al dat ik je herkende, met je haar en zo,’ zei ze zachtjes. Ze stapte zenuwachtig heen en weer, en keek om zich heen. ‘Mag ik misschien je handtekening?’

‘Ja, hoor,’ zei mijn vriendin. ‘Heeft u pen en papier?’

De vrouw zocht met een brede glimlach in haar tas, pakte haar agenda en een pen, en sloeg de agenda open. ‘Hier alsjeblieft.’

‘Wat is uw naam?’

‘Anja.’

‘Oké,’ mijn vriendin schreef met sierlijke letters “leuk om je ontmoet te hebben, Anja” en daaronder iets wat haar handtekening moest voorstellen.

De vrouw lachte blij. ‘Ik was bang dat je helemaal geen Nederlands kon. Ik wist niet dat je Nederlands was.’

Het feit dat we in de supermarkt van een klein dorpje in de kop van Noord-Holland stonden, leek niet tot haar door te dringen. Ze was ervan overtuigd dat ze hier, in de Deen, met een internationaal supermodel aan het praten was.

Mijn vriendin knikte vriendelijk en overhandigde haar de agenda en de pen. ‘Fijne dag nog, Anja.’

De vrouw glimlachte, ‘jij ook natuurlijk. En bedankt!’

Verward door wat er zojuist gebeurd was, liep ik naar de auto. Mijn vriendin keek me aan, ‘ik ben een supermodel. Wist jíj dat?’

‘Nee, ik had geen idee.’ Lachend stapte ik in de auto. ‘Maar dat je dan ook gewoon ‘ja’ zegt, toen ze vroeg of jij dat beroemde supermodel was.’

Mijn vriendin lachte, ‘die mevrouw gaat straks aan haar kinderen en vriendinnen vertellen dat ze een supermodel heeft ontmoet in de supermarkt, en dat ze haar handtekening heeft.’

Ik kon niet meer stoppen met lachen.

‘Wie dacht ze eigenlijk dat ik was?’ hoorde ik mijn vriendin tussen het lachen door vragen.

‘Ik heb geen idee,’ proestte ik. ‘Maar ze vond het wel knap dat je Nederlands sprak.’

Ze veegde een traan van haar wang en keek me met fonkelende ogen aan. ‘Die arme vrouw.’

‘Waarom? Zij denkt dat ze de handtekening van een wereldster in bezit heeft en is blijer dan ooit. Je hebt haar dag gemaakt.’

‘Ja, maar zij weet niet dat het niet echt is.’

‘Nee, precies, zij denkt dat ze een supermodel heeft ontmoet in de supermarkt. Zij is gelukkig. En dat het niet echt is, zal ze nooit weten.’

Mijn vriendin glimlachte, ‘straks lijst ze mijn handtekening in.’

Opnieuw schoot ik in de lach. ‘Dat zou pas mooi zijn.’

Nadine blogt onder eigen titel op ‘Wat zij Wil