Start » Buitenland » Duitse professor: leningen Griekenland niet legitiem.

Duitse professor: leningen Griekenland niet legitiem.

Duitsland – Waarom Griekenland niets zou hoeven terug te betalen en ze beter uit de euro zouden kunnen stappen volgens de bekende duitse professor Albrecht Schachtschneider!!!

Bovendien, zo zegt hij, waren de leningen die verstrekt werden achteraf gelegitimeerd en dus onwettig en alleen daarom al zou Griekenland niets hoeven terug te betalen…

De bekende Duitse professor publiek- en civiel recht Karl Albrecht Schachtschneider komt in een uitgebreide analyse tot de conclusie dat de Grieken gelijk hebben dat ze niets willen terugbetalen van de honderden miljarden die het land van de EU kreeg om overeind te blijven. Het is niet dat de Grieken recht op dit geld hadden – integendeel, maar omdat het financieren van landen overduidelijk verboden is in de bestaande EU-verdragen. Dat betekent dat de eurogroep al vanaf de allereerste –dus illegale- bailout in overtreding was met de eigen EU-verdragen. Griekenland had niet alleen nooit geld moeten, maar ook nooit geld mogen krijgen. En nu moet de EU op de uitermate kostbare –en zeer pijnlijke- blaren zitten.

Dat de EU een unie is waarin bestaande afspraken, verdragen en beloften voor degenen die ze hebben opgesteld helemaal niets waard zijn, weten we inmiddels al. Dat het breken en overtreden van het recht zulke monstrueuze vormen zou aannemen, had zelfs de grootste euroscepticus wellicht niet verwacht. Hoe dan ook, de wereld heeft nog nooit een politieke entiteit gekend die zijn onderdanen voor zúlke gigantische bedragen heeft belazerd.

Financieren ander land verboden

Schachtschneider schrijft dat zowel het financieren als het willen bepalen van het beleid van een ander soeverein land tegen het volkerenrecht ingaat. De Grieken staan dan ook in hun recht dat ze niet willen hervormen en bezuinigen, want dit soort eisen zijn illegaal. Het betekent tevens dat ook de honderden miljarden die het land kreeg om overeind te blijven inderdaad illegaal werden verstrekt, zoals een Grieks parlementair comité onlangs al constateerde. Dat geld hoeft dus niet te worden terugbetaald.

De fout ligt echter niet bij de Grieken, al hebben die ook volgens Schachtschneider schandalig geprofiteerd. De fout ligt bij de EU en eurozone zelf. Immers, in de bestaande verdragen (artikel 125 AEUV) is overduidelijk vastgelegd dat de eurozone géén transferunie is en mag worden. Kortom: dat lidstaten niet gedwongen mogen worden om andere lidstaten financieel overeind te houden. Sterker nog: dat ze dit ook niet vrijwillig mogen doen.

Met het tijdelijke reddingsfonds EFSF en diens permanente opvolger ESM is dat toch gebeurd. De twee historische recordbailouts die de Grieken al kregen, € 240 miljard, zijn in flagrante strijd met alle vastgelegde afspraken. Van rechtswege gezien hadden de Grieken geen (euro)cent mogen krijgen.

No taxation without representation

Burgers betalen belasting aan hun eigen overheid, die de verplichting heeft om dat geld zo goed mogelijk voor zijn onderdanen in te zetten. Burgers betalen géén belasting om een ander land te financieren. Dat gaat rechtstreeks tegen het volkerenrecht in. ‘No taxation without representation’ is een basisprincipe van iedere vrije democratische rechtsstaat.

De financiering van Griekenland was een directe schending van dit principe en dit recht, van zowel de Grieken zelf als van zijn Europese financiers. Dat is waarom later Artikel 136 alinea 3 AEUV werd toegevoegd, waarin staat dat het bailout verbod genegeerd mag worden om de euro te redden. Dit artikel is echter een schending van de soevereiniteit van zowel de gever- als de ontvangerstaten.

Sowieso is een staat die door anderen moet worden gefinancierd niet langer kredietwaardig. Alleen al om die reden moeten de euro’redders’ van meet af aan hebben geweten dat de honderden miljarden aan ‘kredieten’ die ze voor Griekenland gebruikten nooit meer zouden worden terugbetaald. Dat betekent tevens dat regeringsleiders zoals premier Rutte glashard hebben gelogen toen ze beloofden dat ‘iedere cent’ voor de Grieken weer zou terugkeren.

Euro gedoemd te mislukken

De veel gebruikte term ‘solidariteit’ wordt door voorstanders van het redden van andere lidstaten omgekeerd en misbruikt, vindt Schachtschneider. Echte solidariteit zou zich moeten bewijzen doordat de lidstaten zelfdiscipline tonen en zich aan de gemaakte begrotingsafspraken houden. Griekenland, maar ook tal van andere EU-lidstaten, hebben die afspraken genegeerd en negeren die deels nog steeds, waarmee ze willens en wetens op kosten van de andere lidstaten teveel geld blijven uitgeven.

Dit gegeven toont ondubbelzinnig aan dat de Europese muntunie gedoemd was faliekant te mislukken. De euro was nooit in staat om de onderling hemelsbreed verschillende volken en economieën bij elkaar te brengen, en heeft zelfs het tegendeel bewerkstelligt. Daarmee gaat het hele euroconcept tegen het volkerenrecht in, want de munt heeft Europa sinds 2008 van crisis in crisis gestort, met name in het zwakkere Zuiden miljoenen mensen werkloos achter gelaten en alle landen gedwongen tot harde bezuinigingen op de sociale zekerheid, voorzieningen en gezondheidszorg.

Wat Brussel ook geprobeerd heeft, het is niet in staat geweest om de bestaande economische wetten te breken. ‘In harde dictaturen zoals de Sovjet Unie mislukt dit na lange tijd, in zachte dictaturen zoals de EU, die de schijn van democratie overeind houdt, gebeurt dit snel.’ Hoe centralistischer men de Europese economieën politiek wilde aansturen, des te zekerder werd het dat deze maatregelen al snel totaal zouden mislukken.

Bailout principe schendt VN Handvest

Het bailout principe is tevens een schending van het in 1974 opgestelde VN-Handvest voor de Rechten en Plichten van staten. Dat noemt iedere dwang, ook economisch, die een land of groep landen een ander oplegt, een illegale interventie die de soevereiniteit en het zelfbeschikkingsrecht schendt.

Geen enkel volk mag door een ander volk worden gedwongen tot bezuinigen of met sancties worden getroffen. Het feit dat het ene land het andere helpt met kredieten is de verantwoording van de gever, en niet de ontvanger. Financiële hulp in ruil voor hervormingen en bezuinigingen, dus het ‘voor wat hoort wat’ principe, is dan ook een vorm van afpersing. Als de geverlanden zeker hadden willen zijn dat hun geld weer zou worden terugbetaald, dan hadden ze dat geld in eerste instantie helemaal niet moeten geven.

De wil van een volk, uitgedrukt in zijn eigen parlement, mag volkenrechtelijk nooit van buitenaf met geld worden ‘afgekocht’, stelt Schachtschneider. Dat dit in Europa toch gebeurt is opnieuw bewijs dat de EU in strijd met dit recht handelt, enkel om de zogenaamde ‘integratie’ van de lidstaten tot één superstaat te bevorderen.

Bovendien is het grootste deel van het geld ‘voor’ Griekenland in de kassen van de Europese banken verdwenen, omdat die ‘systeemrelevant’ zouden zijn. Die term is volgens de professor een hersenschim. Geen enkele bank is systeemrelevant en heeft daarom ook geen speciale bescherming van de politiek nodig, zeker niet op kosten van niet alleen de eigen, maar ook nog eens buitenlandse belastingbetalers.

Hulp: Grieken hebben geen plichten, maar ook geen rechten

Dat de van de Grieken geëiste hervormingen niet essentieel waren bewijst het feit dat de miljarden’hulp’ sowieso wel werd gegeven, keer op keer weer, terwijl Griekenland overduidelijk niet in staat was ook maar een afspraak na te komen, noch deze schulden ooit zou kunnen terugbetalen. De eisen aan het land waren en zijn daarom volkenrechtelijk illegaal, en moeten daarom als ‘nietig’ worden beschouwd. Gevolg: de Grieken zijn tot helemaal niets verplicht.

Deze ‘nietigheid’ betekent overigens NIET dat Griekenland recht heeft op financiële hulp waar geen eisen aan zijn verbonden. Het land moet het zelf zien te redden, zonder financiële hulp van buitenaf. Dat is zeker mogelijk, maar dan moet het land uit de eurozone treden en weer een eigen munt invoeren die het indien nodig kan afwaarderen. Wat de Grieken ook hoognodig moeten doen is afrekenen met de corrupte elite in hun land. Alleen dan kan het land weer concurrerend worden.

Stabiliteitsgemeenschap werd nooit werkelijkheid

Volgens Schachtschneider zijn de later toegevoegde uitzonderingen in het euro reddingsfonds niet geldig, omdat duidelijk is vastgelegd dat de EU een stabiliteitsgemeenschap is, of dit in ieder geval behoort te zijn, waar ieder lid zijn aandeel in heeft.

De reddingsfondsen zijn juist opgericht vanwege de financiële instabiliteit in andere eurolanden. De verplichting tot stabiliteit geldt uitsluitend het eigen land, niet de buurlanden. Alle ‘kredieten’ die vanuit dit fonds worden verstrekt om een instabiel land overeind te houden, zijn dan ook illegaal, mede omdat deze ‘kredieten’ worden gewaarborgd met het (belasting)geld van andere volken.

Griekse schulden ondanks bailouts dramatisch gestegen

Ondanks alle bailouts groeide de Griekse staatsschuld van 130% naar 180% van het BNP tot een enorme € 320 miljard (andere bronnen: € 340 / € 360 miljard). De zogenaamde herstructurering van de Griekse schulden in 2012, op kosten van de schuldeisers, heeft dus geen enkel effect gehad.

Dat het Europese Gerechtshof deze bailouts heeft goedgekeurd, zegt niets, vindt Schachtschneider. Net als de Europese Commissie ontbreekt het dit Gerechtshof namelijk aan democratische legitimiteit. ‘Het is het voortvloeisel van een systeem van onrecht dat de Europese integratie heeft geschapen. Hierdoor is het een rechtbank waarvan de rechters deze naam niet verdienen.’ De uitspraken van deze rechtbank zijn dan ook uitsluitend bedoeld om de illegale politiek van de EU een legitiem ‘sausje’ te geven.

Griekse regering was altijd al corrupt en onbetrouwbaar

Griekenland is altijd een wanordelijk en onbetrouwbaar land geweest, en dat wist de EU. Het is echter aan de Grieken zelf dit te veranderen, niet Brussel. Het is daarom niet eerlijk en niet reëel terugbetaling te verwachten van een staat die als wanbetaler bekend staat.

De professor haalt ook hard uit naar de corrupte Griekse regering en het Griekse parlement. Die hebben willens en wetens tegen het belang van het volk gehandeld door samen te werken met de kredietverstrekkers, banken, staten en het reddingsfonds. Daarmee hebben ze hun door het volk gegeven mandaat misbruikt, en zijn daarmee in feite illegale vertegenwoordigers geworden. Het Griekse volk heeft daarom geen enkele verplichting mee te werken aan het terugbetalen van schulden die de overheid is aangegaan, nog even los van het feit dat dit überhaupt niet mogelijk is.

Kan Griekenland uit de euro worden gezet, ook al voorzien de bestaande verdragen daar niet in? Schachtschneider vindt van wel, omdat Griekenland de verdragen op grove wijze minacht en bovendien via doelbewuste fraude met de eigen cijfers lid van de eurozone is geworden.

‘Duitsland moet ZELF uit de euro treden’

Praktisch is zo’n Grexit echter nauwelijks uitvoerbaar als de Grieken daar zelf niet aan mee willen werken. Dan rest landen zoals Duitsland (en Nederland) maar één ding: ZELF uit de euro stappen. Voor zijn thuisland is dit gerechtelijk te verdedigen, vindt de professor, aangezien de eurozone geen stabiliteitsgemeenschap is gebleken en tevens de soevereiniteit van de lidstaten heeft aangetast. Beide zaken zijn strijdig met in ieder geval de Duitse grondwet.

Duitsland is het zichzelf daarom ‘al lang verplicht uit de eurozone te treden. Dat zou voor alle staten van grote waarde zijn. De valuta unie beschadigt namelijk iedereen die eraan deelneemt, ook Duitsland. De gezamenlijke nadelen voor de economie en de koopkracht van het publiek worden door de exportvoordelen van de internationale ondernemingen, die deze ondergewaardeerde munt op de wereldmarkt brengen –een illegale prijsdumping- niet meegewogen. Maar het recht speelt in de euro reddingspolitiek al lang geen rol meer.’

De Grieken gaan uit zichzelf nooit de euro uit, omdat het hen nu eenmaal vreselijk veel voordelen (gratis onbeperkte kredieten, een veel te hoge levensstandaard) oplevert. ‘De Grieken proberen in de euro te blijven omdat ze bang zijn voor een eigen munt, en omdat de euro hen totaal onverdiende voordelen heeft gebracht.’ Daarnaast zal de ECB keer op keer nieuwe manieren vinden om de failliete Griekse banken te blijven financieren.

‘Herstel begint met Grexit; europroject is mislukt’

Toch is een terugkeer naar de drachme de enige kans voor de Grieken om een sterke economie te krijgen. Hun vermogen hebben de Grieken al lang op buitenlandse rekeningen ondergebracht. Ze zullen daarom ook wegen vinden om deze euro’s weer om te wisselen voor nieuwe drachmen.

‘De (andere) eurolanden die zich nu storen aan de onbeschaamdheid van de Grieken, zouden zelf eens in de spiegel moeten kijken. Zij koesteren namelijk een illusie, de Staat Europa, waarvoor ze bereid zijn ieder rechtsprincipe op te offeren. Ze willen niet inzien dat de afzonderlijke lidstaten voornamelijk hun eigen voordeel op het oog hebben.’

‘De waarschuwingen voor de ernstige gevolgen van een Grexit zijn theater en paniekzaaierij, en afstomping van het volk’ aldus Schachtschneider. ‘Zodra Griekenland terugkeert naar zijn eigen munt begint het herstel. Dat zal snel gaan, omdat veel landen daarmee zullen helpen, niet alleen uit de EU. En daar zijn ze bang voor. Alleen de Europa-politici hebben verloren. Hun project is des te meer mislukt.’

Tekst aangeleverd.